Leve de kleine wereld!

De tijd bleef niet stille staan. Ik had nog maar net een kort cafégesprek met een witte arme man die zich beklaagde hoezeer hij zich gediscrimineerd voelt in deze woke maatschappij terwijl hij pinten aan het drinken was (en moeder de vrouw schoon thuis zat, dat weet ik wel zeker). En waar zat ik? Ook aan de toog natuurlijk. Wel ik beklaag me niet, witte jongen als ik ben, hier, hartje Europa, met een op de rug van Afrika gestolen beschaving die nog nooit zo vrij aanvoelend en nog nooit zo welvarend was, in de hele geschiedenis niet. Ik beklaag me niet want wij zijn bevoorrechte prinsen in een glazen paleis. Maar nu klikken we even op het zapbakje en Netflix brengt ons naar Marbella. Louis Theroux, de minzame edoch keiharde journalist-documentairemaker met de geheimzinnige glimlach, brengt ons in de wereld van de Manosphere. Wat? Ik had er tot gisteren, bij Zelenos, nog nooit van gehoord.

The Matrix

Gezellig avondje TV met de vrouw en de dochter. OMG, om toch even wat Gen Z-taal te gebruiken, ‘wat ik daar zag heeft me diep geraakt’. Wat snotneuzen met onnatuurlijke spieren die vinden dat de vrouw moet monogaam zijn en het roofdier, hij dus, op pad mag gaan om 1.000 vrouwen te rampetampen. Zo zeggen ze het, zo schrijf ik het. Ook nog: homo’s zijn pedofielen en al is de cameraman een Jood, toch is ‘het’ allemaal de schuld van de Joden. En van The Matrix, de vaccinaties, de Rothschilds, de rode pil en van ‘woke’ ook natuurlijk, whatever that might be. Ik geef toe, ik lust het zionisme ook niet maar, dames en heren, ik ben me wel bewust van de Holocaust en de gevolgen ervan. Vragen stellen over Israël is niet hetzelfde als antisemitisch zijn, voor alle duidelijkheid. Deze youngsters lezen niet, ze informeren zich niet, kennen de geschiedenis niet, luisteren niet naar hun moeder en hadden veel beter wat meer opgelet in de klas. En toch staan die kereltjes momenteel aan de top van de communicatiepiramide in de wereld, met 100.000’den views en volgers lepelen ze onze zoons én dochters, onze buren én vrienden, onze moeders én vaders, de reinste onzin in alsof het met de wereld nog niet slecht genoeg gaat.

Vader en zoon

Op dezelfde manier gaat het eraan toe in Mar-a-Lago waar je-weet-wel woont en waar ongefundeerde bullshit en stoerdoenerij de wereld in brand steken. Natuurlijk moet het godsdienstwaanzinnige regime van Iran sneuvelen en moet het land terug naar de democratie zoals het dat even had met Mossadegh, in 1953. Geloof me, een terugkeer naar de sjah is ook geen oplossing. En denken dat je met bommetjes alleen vrede en toespijs brengt, van die denkpiste zijn al veel wereldleiders moeten afstappen. Ook met ‘boots on the ground’ kan zo’n avontuur faliekant aflopen, trouwens. Maar goed, de zionistisch-Trumpiaanse as is dus letterlijk grote delen van Iran in de as aan het leggen, vader Khamenei is ondertussen waar hij thuishoort (in de hel), zoon Khamenei is blijkbaar nog een veel ergere despoot maar hij is een beetje als Zwarte Piet, we horen hem wel (een beetje), maar we zien hem niet. Alleszins: het systeem van vrouwonterende en verkrachtende godsdienstwaanzinnigen bestaat er nog steeds, het nucleair programma loopt nog en deze oorlog draait vooral niet om olie maar het eiland Kharg, tot vorige week nog nooit van gehoord, is wel de inzet van het cynische kaartspel. Een koraaleiland, wellicht ooit een ecologisch paradijs, tijdens de jaren ’70 door de Amerikanen nota bene en de bovengenoemde sjah omgebouwd tot 8 km olieopslag en havenkade. De plek van waar de boten vertrekken die ons het goedje brengen waarop onze dieselauto toertjes draait.

Vijftig jaar later…

Vijftig jaar na de grote oliecrisis staat de Straat van Hormuz opnieuw volop in de belangstelling. Toen liepen er nog minirokjes door de straten van Teheran. Binnenkort zelfs geen minirokjes meer in de Veldstraat, als het aan die klojo’s in Marbella ligt. Hoog tijd mensen, om nog eens een boek open te slaan, Pfeijffer, Schoors en Holslag te lezen, de ogen te openen maar ook gewoon tijd te nemen voor de eigen kleine wereld om je heen, de mama, de papa, de dochters, de zoons, de vrienden en vriendinnen. Leve de kleine wereld! Het is tijd. Ook hoog tijd om opnieuw wat elementaire beleefdheid te vertonen, respect te tonen zelfs voor mensen met wie je het minder eens bent en open te staan voor argumenten die er oe doen. Een betere aardbol creëren is niet zo moeilijk. Waarden! Ja, waarden! Alleen: je zult die betere wereld op TikTok niet vinden. Maar hier wel, in mijn tuin, in het vroege lentezonnetje. Dààr worden de prijzen uitgedeeld.

Met dank aan de heer Kamagurka uit Oostende voor zijn schitterende en opnieuw alles zeggende cartoon.